Nowa.Moda
Nauka

Jedna kamera czy osiem? Najsilniej korelowały pomiary prędkości chodu

U 36 zdrowych dorosłych w wieku 18–27 lat odczyty z kamery iPada i systemu referencyjnego były słabiej powiązane dla liczby kroków na minutę niż dla prędkości chodu.

Osoba idzie po wyznaczonym torze w laboratorium. Z boku stoi tablet na statywie, a w tle widać kamery skierowane na trasę — ilustracja
Ilustracja poglądowa pomiaru chodu: tablet rejestruje przejście z boku, a kamery wokół toru filmują je pod innymi kątami.

Bethany Weber i współautorzy zestawili wyniki z 458 przejść zarejestrowanych przez oba systemy podczas pierwszej wizyty. W pracy opublikowanej 20 listopada 2026 r. w PLOS ONE (DOI: 10.1371/journal.pone.0363369) podali, że współczynnik korelacji dla powtarzanych pomiarów u tych samych osób wyniósł 0,588 dla prędkości i 0,446 dla kadencji, czyli liczby kroków na minutę. Pomiędzy nimi znalazły się dwa parametry czasowe: czas podporu, gdy stopa dotyka podłoża (0,528), i czas pełnego cyklu chodu, od jednego postawienia pięty do następnego postawienia tej samej pięty (0,515).

Taka korelacja pokazuje, czy u danej osoby wyższym odczytom z jednej metody zwykle towarzyszyły wyższe odczyty z drugiej. Oba systemy mogą wskazywać, że jedno przejście było szybsze od drugiego, nawet jeśli jeden z nich stale podaje wyższe wartości. Sam współczynnik nie rozstrzyga więc, czy metody można stosować zamiennie.

Te same przejścia, dwa układy kamer

Uczestnicy przez minutę chodzili tam i z powrotem po 10-metrowym odcinku w wygodnym dla siebie tempie. Robili to w trzech wariantach: bez dodatkowego zadania, z plecakiem zawierającym dodatkowe 4,5 kg oraz podczas korzystania z własnego telefonu trzymanego oburącz.

Oba systemy nagrywały jednocześnie na 3-metrowym fragmencie trasy. iPad stał z boku, cztery metry od toru marszu, i rejestrował ruch w jednej płaszczyźnie obrazu. Osiem zsynchronizowanych kamer rozmieszczonych wokół odcinka pozwalało odtworzyć ruch w trzech wymiarach bez mocowania znaczników do ciała.

Żeby zestawić te same cykle chodu, badacze ręcznie dopasowali przejścia i wskazali odpowiadające sobie kontakty pięty z podłożem. W nagraniu z iPada to jednak algorytm, a nie osoba dopasowująca próby, wyznaczał klatkę, w której pięta dotknęła podłoża.

Osobno sprawdzano, czy metoda z iPada daje zbliżone wyniki podczas kolejnych wizyt. Do oceny powtarzalności włączono 33 osoby z kompletem danych z czterech wizyt odbywających się w odstępach około dwóch tygodni. W tej części korzystano z cykli wyznaczonych automatycznie, bez ręcznego wybierania kontaktów pięty.

Jak z filmu wyliczano odległość i czas

Na filmie z iPada algorytm śledził położenie pięt, palców stóp i bioder. Długość dwóch kroków wyznaczano z przesunięcia pięty między jej kolejnymi kontaktami z podłożem. Połowę średniej długości takiego odcinka przyjęto za długość pojedynczego kroku. Prędkość obliczano, dzieląc średnią długość odcinka przez średni czas pełnego cyklu.

Do przeliczenia pikseli na metry posłużyła plansza w szachownicę o boku 77 cm. Umieszczono ją od 0,9 do 1,8 m za torem marszu. Obliczenia nie uwzględniały poprawki na to, że plansza znajdowała się dalej od kamery niż tor, po którym szli uczestnicy.

Przy pomiarze czasu znaczenie miała częstość rejestracji. Na nagraniu z iPada kolejne klatki dzieliło około 33 milisekund, w systemie referencyjnym – 10 milisekund. Większy odstęp może utrudniać pomiar krótkich faz, na przykład czasu od oderwania palców do ponownego kontaktu pięty tej samej stopy z podłożem. Porównanie nie obejmowało nagrań z iPada z większą liczbą klatek na sekundę.