Tunika ze stójką i biała spódnica. Lniany komplet Lepenski z lat 80.
Zaokrąglenie stójki powraca na końcu listwy zapięcia tuniki. Smithsonian National Museum of African American History and Culture datuje czarno-biały lniany komplet projektu Lepenski na lata 1981–1985.
Listwa biegnie pośrodku przodu tuniki. W jej dolnej połowie przyszyto plastikowy guzik i pętelkę z tkaniny tuniki. W spódnicy zapięcie umieszczono pośrodku tyłu: tworzą je dwa plastikowe guziki i metalowy zamek.
Marszczenie w tunice, zaszewki w spódnicy
Biały len tuniki zmarszczono i doszyto do dolnej krawędzi czarnego karczka, czyli niewielkiej górnej części ubrania. Na tym szwie zmienia się więc zarówno kolor, jak i układ tkaniny. Z tyłu powtórzono to połączenie pod krótszym karczkiem pośrodku pleców.
W białej spódnicy sięgającej do połowy łydki len uformowano przy pasie inaczej: za pomocą zaszewek, czyli zszytych fałd, które zbierają nadmiar tkaniny. Spod usztywnionego pasa biegną cztery zaszewki z przodu i cztery z tyłu.
Czarny len na ramionach i przy dolnym brzegu
Górę ramion i długie rękawy tuniki uszyto z czarnego lnu. Rękawy kończą się mankietami ciętymi ze skosu, czyli ukośnie względem nitek tkaniny.
Czarny len wraca niżej jako pas obramowujący dół tuniki i boczne rozcięcia. Rozcięcia zaczynają się na wysokości bioder i mają około 48 cm długości. Na tej samej wysokości w spódnicy wszyto dwie kieszenie, nieco przesunięte względem szwów bocznych.
Dół spódnicy wykończono inaczej: brzeg zabezpieczono ściegiem maszynowym, podwinięto do środka i przymocowano ręcznie. Ani spódnica, ani tunika nie mają podszewki.
Od środka do ramion tuniki przyszyto poduszki. Pod stójką, na środku pleców, wszyto metkę; w spódnicy metka znalazła się po prawej stronie tylnego zapięcia. Na obu nazwę Lepenski zapisano brązową kursywą.